τα γαλάζια σου μάτια……

ένα φως από πίσω

το πρόσωπό σου φωτίζει

ο κίτρινος ήλιος

το κρύο δεν νοιώθω

μόνο της ψυχής σου τη ζέστη

των ματιών σου τις λέξεις

να λεν σ΄ αγαπώ

Your eyes made of blue

a light from behind

your face to shine

It's the yellow sun

The breeze, yet I do not feel

just the warthm of your soul

your blue eyes, they speak

and love, they talk to me 

Κείμενο του Develegkas Panagiotis - Dimitrios 29 / 11 / 2017

                                                                     PONOS

Ω! πόνε,

Μορφή δεν έχεις

Μα όταν είναι να έρθεις

Χίλια πρόσωπα και χίλια χρώματα αλλάζεις.

Ω! πόνε,

Φωνή δεν έχεις

Μα όταν είσαι εδώ

Σ΄ ακούω και τρομάζω.

Ω! πόνε,

Κανείς δε σε θέλει

Και πάντα απρόσκλητος την πόρτα μου διαβαίνεις.

Από πού έρχεσαι και από τι είσαι φτιαγμένος;

Σιωπή…

Δεν απαντάει…

Θα μιλήσει πάλι,

όταν δεν θα έχω όρεξη για κουβέντα μαζί του

Oh! pain,

a form, you have not

But when you are about to appear

Thousands of faces and a thousand colors are changing.you change.

Oh! pain,

a voice, you have not

But when you're here

I fear to hear you

Oh! pain,

unwanted, yes you are

but always uninvited you pass through my door.

Where do you come from and what are you made of?

Silence…

He does not answer…

He will speak again

when a conversation with him is always unpleasant.

Κείμενο του Develegkas Panagiotis - Dimitrios
Φωτογραφία του Develegkas Panagiotis - Dimitrios

MAKRIA

https://www.youtube.com/watch?v=tFfyt6Hdmnk

Για όλα εκείνα που μισώ,

κι εκείνα που έπαψα να 

αγαπώ,

καίω και το τελευταίο κομμάτι 

της ψυχής μου

και το αφήνω να φύγει,

με το ρεύμα του αέρα να 

πετάξει μακριά,

γαλήνη να αναζητήσει...

και όταν την ευτυχία πάλι βρει,

βροχή να κλάψει ο ουρανός,

στη γη να φτάσει ...ένα να

γίνουν,

και σαν λουλούδι να ανθίσει...

και να χαμογελά,

στον ήλιο, τον ουρανό και το 

απέραντο σύμπαν

For everything I hate,

and those I stopped to love

I burn till the last piece of my soul.

and I let her go,

through the wind 

to fly away,

peace to seak

and when she finds happiness

a rain of tears the sky to pour down,

to reach the earth, the ground,

to become one.

and like a flower to grow

will smile ...

to the skies, to the sun, to the infinitive universe.

Κείμενο του Panagiotis - Dimitrios Develegkas 
                                                                              29/11/2017

... !!!

Πάνω σε ενα άδειο παγκάκι
xάθηκε και η τελευταία της εικόνα.

Ο μισό κοιμισμένος ήλιος χαϊδεύει το πρόσωπό της.

Το κουρασμένο αεράκι παίζει με τα κοντά μαλλιά της.

Και ο μαύρος καβαλάρης, περιμένει.

Της φωνάζω, αλλά εκείνη δεν με ακούει.

Χαμένη στα χρώματα  του ουρανού, στο γκρίζο της ζωής της.

Και εγώ αδύναμος να κινηθώ,
τα πόδια μου είναι κολλημένα στο παγωμένο γρασίδι.

Αντάμα καθόμαστε, αλλά το ταξίδι αυτό, ξέρω μαζί δεν θα το διαβούμε.

Της φωναζω, αλλά εκείνη δεν με ακούει.

Μέσα στη σιωπή του καταλαβαίνω, πως είναι απόφαση της ...
Και υπομονή κάνει μονο για εμένα.
                
Το τελευταίο αντίο ...

Εγώ είμαι που τη κραταω στη ζωή ... Αλλά εκείνη δεν το ξέρει ...

Μία συμφωνία δίχως υπογραφές ...

Panagiotis - Dimitrios Develegkas 10/9/2017

Σιωπή ...

Στους ήχους που ταξιδεύουν,

στο άπειρο τίποτα...                                                            

Φωνές να μου μιλούν 

Σιωπή να μου ψιθυρίζουν                                                       
και εγώ να μην μπορώ να απαντήσω...                                              

Να φωνάζω                                                                 

Και εκείνοι να μην με ακούν...                                                   

Στο άπειρο τίποτα                                                            

ένα ταξίδι στην αλήθεια                                                    

μακριά από την πραγματικότητα...

Και να φωνάζω...

Πού πηγαίνω;                                                           
Ποιός είμαι;                                                           
Ποιός μου μιλά;                                                                                                                     

Φωνές να μου μιλούνε...                                                    
Και εγώ να μην ακούω

                                                    

Στο άπειρο τίποτα ...

Η σιωπή τους, η αλήθεια μου,                                              
μία άλλη πραγματικότητα ...                                                 

Εγώ να φωνάζω,                                                            

και εκείνοι να μην με ακούνε ...                                                  

Μία αλήθεια που χάθηκε,                                                   

και εγώ που βρέθηκα ...                                                      

                                                                                                                           PAN

Σε μια θάλασσα ... !!!

       
     In front of a dark blue sea, I recall myself,
                            talking about you...

                  now that you've gone away....

             Against her big Godly waves, I stand

                           now, that I've lost,

                        for one more time...

                                    ...

                        to the game of life,

              which answers to the name of love...

                                     ...

                  And in a moment's false,

                  I see ... that it was wrong

                          To fall for you ... !!     

                   

                   Σε μια θάλασσα θυμάμαι να μιλάω
                   για εσένα, που έχεις φύγει μακριά
                και στα κύματα της πάνω να ξεσπάω
                          για εμένα, που έχω χάσει
                              για ακόμα μια φορά.
                                               ...
 
                            Στο παιχνίδι της ζωής
                               που λέγεται αγάπη
                                              ...

                       και στο λάθος μιας στιγμής,
                         βλέπω, ...πως ήτανε απάτη

                                  να σε αγαπώ ... !!!!
Pan

ΓΕΙΤΟΝΙΑ ΜΟΥ ΣΕ ΠΟΘΩ

Στα ξέμακρα που μένω
γωνιά μου αγαπημένη
μεσ ΄τη φτωχή καρδιά μου
Σ' έχω ζωγραφισμένη.

Στη σκέψη μου με πόνο
ποθώ να σ' αντικρίσω
πουλί θέλω να γίνω
σ' εσέ να φτερουγίσω.

Πώς λαχταρώ στης λίμνης
το κύμα να μιλήσω;                                                  
να γύρω αχ! κοντά σου
κι ας μη ξαναξυπνήσω.

Άννα Χατζηγιάννη                  Αρίστη, 8 Ιαν. 1947