Σ’ εκείνη τη γωνιά
που μάθαινες προπαίδεια κι ορθογραφία.
Σε περιμένουν ανεξίτηλες
οι πρώτες σου αναμνήσεις,
το ζεστό ψωμί, το τραγούδι της μάνας
κι ένα χαμόγελο κατανόησης.
Σε καρτερούν απείραχτα από το χρόνο
τα σκονισμένα σου βιβλία με τις σκόρπιες σημειώσεις,
με τα ζωγραφισμένα όνειρά στις μέσα τους σελίδες,
το πρώτο σκίρτημα…
ο απολογισμός.
Γύρνα σπίτι! Να…
Έλα σ’ αυτόν τον κήπο,
τον δικό σου τον κήπο με τα χιλιάδες χρώματα,
τη γερμένη βρύση, τις άγουρες φράουλες,
την ανθισμένη κερασιά που ζωντανεύει
κάθε άνοιξη
κάτω από τη φυλλωσιά της,
τα γαλάζια της μάτια, τα καστανά της μαλλιά,
τον ήχο της φωνής της, το ζεστό της κορμί...
τον απολογισμό.
Γύρνα πίσω στη μικρή πατρίδα!
Είναι γνωστός ο δρόμος…
Τον έχουν χαραγμένο οι παππούδες σου.
Πάρε το άτι το γοργό,
το ακούραστο,
κι έλα να χτίσεις κάτω από τον γαλάζιο ουρανό της,
κάτω από το φως της «που είναι όλο πνέμα»(1).
Αυτό το άτι πάρε!
Κι άστο να σε οδηγήσει από το δύσκολο το μονοπάτι,
αυτό που ακολουθούν οι διαλεχτοί,
«μέσα από τα άγρια ριζολίθια»(2).
Γιατί οι στράτες οι πλατιές, οι εύκολες,
είναι για τους μικρόβουλους, τους ταπεινούς.
Και τέτοιον η πατρίδα δε σε θέλει.
Πάρε το καλοτάξιδο καράβι
με το σκαρί το θαλασσοδαρμένο!
Κι «αν πέσει πούσι αποβραδίς» (3)
και οι φάροι χάσουνε το φως τους,
μην κιοτέψεις,
γιατί κρατάς γερά στο χέρι
τη γέρικη πυξίδα του πατέρα!
Κι έλα, να χορέψουμε
τους δικούς μας τους χορούς
και να πιάσουμε από την αρχή
τα δικά μας τα τραγούδια!
Γιάννης Β. Δεβελέγκας
(1): Νίκος Καζαντζάκης: (Αναφορά στον Γκρέκο), (2): Ιωάννης Πολέμης: (Το Άτι), (3) Νίκος Καββαδίας: (Πούσι)
