ΣΥΝΗΘΙΣΜΕΝΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ

 

Συνηθισμένοι άνθρωποι στο δρόμο προσπερνάνε 
στο πάρκο δίνουνε φιλιά τις νύχτες τραγουδάνε
Συνηθισμένοι άνθρωποι ο Πέτρος η Μαρία
παίρνουν τον προαστιακό σε κάποια αφετηρία.
……
Συνηθισμένοι άνθρωποι και συνεπείς διαβάτες
στις κοινωνίας τις στιγμές στου κόσμου τις παράτες
σκαλίζουν ένα όνειρο που πότε τους μιλάει
και πότε πάλι σιωπηλά την πλάτη τους γυρνάει.
…….
Συνηθισμένοι άνθρωποι στο τραμ στα λεωφορεία
Ποιον αγκαλιάζει η χαρά, ποιος ζει την τραγωδία;
Συνηθισμένοι άνθρωποι ο Πωλ η Αντιγόνη
εκείνος ζει στον κόσμο του, εκείνη… μένει μόνη.
…….
Εμείς όμως πιαστήκαμε στου ονείρου μας την άκρη
που δε μαζεύει σύννεφα, που δε γεννάει δάκρυ
και γράφουμε μία όμορφη μοναδική ιστορία
όπως αυτές του σινεμά που σπάνε τα ταμεία.
…….
Συνηθισμένοι άνθρωποι με βλέμμα θυμωμένο
το βήμα τους είναι αργό, σκυφτό, υποταγμένο.
Εμείς όμως θα πάρουμε του ωκεανού το κύμα
κι ως το πρωί θα κόψουμε του ορίζοντα το νήμα.

Γιάννης Β. Δεβελέγκας

Η ΚΑΘΕ ΣΟΥ ΛΕΞΗ

Καρδιά σε κομμάτια  
τα όνειρα άδεια
μου άφησες μ’ ένα φιλί.
Και είπες πως φεύγεις
πως πια δεν αντέχεις
να είμαστε άλλο μαζί.
…….
Καρφί έχει γίνει
η κάθε σου λέξη
η κάθε μου σκέψη πληγή.
Σαν είπες πως φεύγεις
γιατί δεν αντέχεις
το ίδιο να πίνεις κρασί.
…….
Μα όμως γυρίζουν η γη και το σύμπαν κι ο χρόνος μαζί τους κυλά
Και όπως η νύχτα θα γίνεται μέρα θα έρθει η δική μου σειρά
…….
Καρφί στην καρδιά μου
η κάθε σου λέξη
και ένα στερνό σου φιλί
Κι αντί για το δρόμο
τ’  ονείρου να πάρεις
γαντζώνεσαι πάνω στη γη.
…….
Μα όμως γυρίζουν η γη και το σύμπαν κι ο χρόνος μαζί τους κυλά
Και όταν γυρίσεις μια δίσεκτη μέρα εγώ θα ‘μαι τότε μακριά
 
Γιάννης Β. Δεβελέγκας 

ΧΩΡΙΣ Ν’ ΑΝΤΙΣΤΑΘΟΥΜΕ

         

 

Πριν παγώσει η φωνή μας
Πριν στεγνώσει το φιλί μας          
Πριν χαθεί ότι μας δένει
Κι απομείνουμε δυο ξένοι
Ίσως κάτι απομένει
…..      
Ίσως φταίω που σε χάνω.
Κι όμως κάτι παραπάνω
θα ‘πρεπε κι οι δυο να πούμε
λίγο πριν να χωριστούμε.
Κι ίσως έτσι να τα βρούμε.
…..
Σε σταυροδρόμι φτάσαμε
και δίχως να σταθούμε
πήρε ο καθείς τα θέλω του
χωρίς να το σκεφτούμε.
…..
Όπως χάνετ΄ ένα αστέρι
όπως το δικό σου χέρι
έπαψε να με κρατάει
η αγάπη προσπερνάει.
Και ο χρόνος σταματάει.
…..
Σε σταυροδρόμι φτάσαμε
και δίχως να σκεφτούμε
πήρε ο καθείς το δρόμο του
χωρίς ν’ αντισταθούμε.

Γιάννης Β. Δεβελέγκας