ΤΑ «CLICK AWAY» ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ

Τα Christmas πάλι ήρθανε,
κάτω στο downtown
ανάψανε στο Cristmas Tree,
ledάκια China-town
…….
Στο down town κατέβηκα,
στο city το κλεινόν
delete να κάνω στ’ αχ και βαχ,
στον δίσκον τον σκληρόν.
…….
Μα εκεί που τ’ απολάμβανα
και ήμουνα στο pick,
μου έσπασε το selfie stick
που ήταν excentrique.
…….
Πλακώσανε και δυο police,
με black and white mask
και ask me αν έχω messenger,
χωρίς καθόλου tact.
……..
Μου έκανε κι εμένα click
και έφυγα away,
άφησα πίσω μου lockdown
και πίτσες tack away.
……
Diliverάδες κλάψτε με,
εδώ στην ξενιτιά
κάνω format στο tablet μου,
back up στα κινητά.
……
Twra pernw ta Christmas mou
sta ekswterika
Μου λείπουν όμως, το my home
και τα …ελληνικά!!!
 
Ιβάν

ΑΝ ΘΕΣ ΝΑ Μ’ ΕΧΕΙΣ

Ότι κι αν κάνω ότι πω
όπως κι αν πλάσω τον πηλό
απέναντί σου.
Αρκεί μονάχα μια ματιά,
να μου γκρεμίσει τη ζωή
η κριτική σου.
Αυτό εγώ δεν το μπορώ, δεν το κατέχω.
Την κριτική σου αυτή εγώ, δεν την αντέχω.
……….
Το βάδισμά σου το λοξό
ο λόγος σου ο στρογγυλός
η συνταγή σου.
Να κλείνω πόρτα στο σωστό
στο άδικο να υποχωρώ
η συμβουλή σου.
Αυτό εγώ δεν το μπορώ, δεν το αντέχω.
Τη συνταγή αυτή εγώ, δεν την κατέχω.
………
Αν θες να είμαστε μαζί
να ζούμε κάθε μας στιγμή
όπως και πρώτα.
Πάρε μολύβι και χαρτί
γράψε μιαν άλλη συνταγή,
άλλαξε ρότα.
Αν θες να σ’ έχω, και εσύ αν θες να μ’ έχεις.
Άλλαξε ρότα, για να σ’ έχω και να μ’ έχεις.

Ιβάν

ΑΓΝΩΣΤΗ ΕΣΥ (Deja Vu)

Αυτά τα λόγια κάπου τα ‘χω ξανακούσει

είναι γνωστή αυτή η φωνή

έρχεται νύχτα όταν πέσει η σιωπή!

 

Αυτά τα μάτια με κοιτάξαν φευγαλέα

όπως με κοίταξες εσύ

μέσα στου δρόμου την κοσμοπλημμύρα.

Άγνωστη εσύ!

..…

Αυτά τα χέρια τώρα με κρατάνε

όπως με κράτησες εσύ

μακριά απ’ του κόσμου την υποκρισία, τη βουή.

 

Αυτά τα χείλη έτσι με φιλάνε

όπως με φίλησες εσύ

και ρίζωσες βαθιά στα όνειρά μου.

Ποια να ‘σαι εσύ;

……

Άγνωστη εσύ, έχεις δεθεί  

πίσω απ' του χρόνου τη στιγμή

και τη ζωή μου.

Ίδια θωριά, ίδια φωνή.

Να μου εξηγήσεις αν μπορείς! 

Πες μου γιατί μ’ ακολουθείς,

μη με παιδέψεις.

Μ’ ένα φιλί μιαν αγκαλιά

μη με πλανέψεις.

 

Ιβάν

                                                                         

ΣΤΗ ΝΕΑ ΓΕΝΙΑ ΠΟΥ ΣΙΩΠΑ

Άρπαξε το τιμόνι 

σανίδωσε τη μηχανή 

μοντάρισε τη ρόδα να γυρίσει

σ’ ετούτα τα σοκάκια αργήσαμε πολύ

αφήσαμε το χρόνο να κυλίσει.

……

Βασίζομαι σε σένα 

βγάλε από τη τσέπη το κλειδί

κάνε κουμάντο τώρα στη φωνή μου

την αγωνία των καιρών που ζήσαμ' ως εδώ 

θα την κρατήσω μόνο για δική μου.

…..

Χάραξε μια πορεία 

ν’ ακολουθήσουμε μαζί 

να προσπεράσουμε τον κόσμο που αλλάζει

κάνε το πρώτο βήμα στη νέα διαδρομή 

αυτή η ιστορία με τρομάζει. 

…..

Δε βλέπω πια ελπίδα 

στην πίστα τους τη μοχθηρή

το χρήμα αγωνίζεται για χρήμα

πετάξαμε στους κάδους αξίες και αρχές 

της ηδονής μας έπνιξε το κύμα.  

 …..

Κλώτσησε τη μιζέρια

που μας καθήλωσε εδώ

με τους αδύναμους και τους συμβιβασμένους

κουράστηκα της μάζας να πιάνω το σφυγμό

οδήγησέ μας όλους μονοιασμένους 

Ιβάν

Σ’ ΑΓΑΠΩ ΣΕ ΠΟΘΩ ΣΕ ΛΑΤΡΕΥΩ

Στα μέσα του καλοκαιριού  

άγγιξες τ’ όνειρό μου το μισό

σαν ήρθες  

μ΄ ένα ερωτικό χορό  

άλλαξες της καρδιά μου το ρυθμό

και είπες. 

 

Σ’ αγαπώ σε ποθώ σε λατρεύω

γίνομ’ ένα μαζί σου εγώ

με νικάς σε νικώ σε παιδεύω

ανασταίνομαι σαν σε φιλώ.

 

Στης θάλασσας το γαλανό 

ταίριαξες ένα βότσαλο χρυσό  

και είδα

μεσ’ στης ζωής μου το βυθό 

ένα αστέρι μόνο φωτεινό

σαν είπα.

 

Σ’ αγαπώ σε ποθώ σε λατρεύω

γίνομ’ ένα μαζί σου εγώ 

με νικάς σε νικώ σε παιδεύω 

ανασταίνομαι σαν σε φιλώ. 

 

Σε μια γωνιά του φεγγαριού 

άφησες τ’ όνομά σου το μικρό

πριν πάρεις

το δρόμο τ’ αποχωρισμού

σ' ένα κουτάκι το τραγούδι μας

να βάλεις.

 

Σ’ αγαπώ σε ποθώ σε λατρεύω

γίνομ’ ένα μαζί σου εγώ

με νικάς σε νικώ κι αν μου φύγεις

τα φιλιά σου θα μείνουν εδώ.

 

Ιβάν

Η ΕΠΟΜΕΝΗ ΜΕΡΑ

Το κύμα σ’ έφερε τη μέρα εκείνη

σ’ ένα λιμάνι ξένο μακρινό

να σέρνεις πίσω μια σπασμένη μνήμη  

και στη ψυχή σου τις πληγές του Φαραώ.

…

Το τίμημα που πλήρωσες μεγάλο

αρνήθηκες τον ξάστερο ουρανό

παγιδευμένος σ’ ένα γκρίζο δίχτυ

παραδομένος σ’ ένα ξέφρενο ρυθμό.

….

Οι υποσχέσεις που σου δώσανε μεγάλες

οι αμαρτίες που σε σκέπασαν πολλές

αντί γι’ αντίσταση ζωγράφιζες στους “τοίχους”

και ο θυμός σου έγιν’ άναρθρες κραυγές

….

Λύτρωση γύρεψες για μέρες χίλιες

σε μια αγορασμένη μοναξιά

αναζητούσες σ΄ έναν άλλο κόσμο  

εικονικής πραγματικότητας φιλιά

….

Χωρίς Θεό να παίρνεις ευλογία

αποκομμένος απ’ τις ρίζες τις βαθιές

έγιν’ ανάγκη σου η κάθε επιθυμία

δεύτερο σπίτι σου και φίλος, ο "χαφιές"

…..

Δίχως ταυτότητα, χωρίς πατρίδα,

χωρίς να ξέρεις ποιος σε κυβερνά

αυτός ο τόπος μια φριχτή παγίδα

κ’ η λευτεριά σου τώρα μίλια μακριά.

Ιβάν

ΕΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΓΙΑ ΣΕΝΑ

Είπα να γράψω ένα τραγούδι όμορφο για σένα

με λόγια τρυφερά ερωτικά

Αλλά, το σκέφτηκα για δεύτερη φορά

πως, ίσως γίνει και μεγάλη επιτυχία

με απρεπή του λόγου αν έχει εκφορά!

………..

Ίσως, πολλά ακόμη και να έπαιρνα βραβεία

να γίνω πολυβραβευμένος δημιουργός

Αλλά, το σκέφτηκα γι ακόμα μια φορά 

για να πετύχει έπρεπε να βγάζει βία,

σκηνές με σεξ, κορμιά γυμνά, προκλητικά!

………….

Όμως αγάπη μου δεν θέλω να το ρίξω

στα χαμηλά τα βαρομετρικά

γιατί στα μάτια σου τον ήλιο αντικρίζω

τον ουρανό ντυμένο βλέπω γαλανά.

……………

Είπα καρδούλα μου να γράψω ένα τραγούδι

που θα γινότανε απίστευτο σουξέ

Αλλά το σκέφτηκα και πάλι εμπορικά

πως, θα ‘χει τύχη αν μιλάει για… ουσίες

και πως του νου αν βάλει στόχο τα δεσμά.

……………

Όμως αγάπη μου δεν θέλω να το ρίξω

στα χαμηλά τα βαρομετρικά

γιατί στα μάτια σου τον ήλιο αντικρίζω!

Μόνο για σένα θα το γράψω τελικά.

 Ιβάν

ΑΝ ΓΥΡΙΖΕ Ο ΧΡΟΝΟΣ ΠΙΣΩ

        

                                                   

Αν γύριζε ο χρόνος πίσω, θα ζητούσα

απ΄ τους δικούς μου ανθρώπους κι άλλες αγκαλιές…

Κι ακόμα περισσότερα φιλιά θα ζήταγα,

και θ’ άφηνα τα «σ΄ αγαπώ»  ελεύθερα.

ν΄  αντιλαλούν στις γειτονιές

 

Θα σφράγιζα μέσα στο στόμα μου τις σκέψεις,           

που προκαλούσαν πόνο σύγχυση θυμό

Θα εμπιστευόμουν τη χαρά μου στα παιδιά

και θα γελούσα και θα έκλαιγα συχνά

με της καρδιάς μου τον παλμό.

 

Αν γύριζα το χρόνο πίσω θα φυλάκιζα,

μέσα σε μια μεγάλη αγκαλιά

Αυτούς, τόσο πολύ, που αγάπησα και χάθηκαν,

για να τους πω πόσο τους νοιάζομαι,

κι ας το ‘ξεραν αυτό από παλιά.

 

Και τα όνειρα ελεύθερα θα έλυνα,

να κτίζουν πέτρινα γεφύρια στα βουνά

και να γκρεμίζουν τείχη ανίκητα κι απόρθητα

που στοίχειωσαν με κρίσεις, και με λόγια αυθαίρετα

που κάποτε ειπώθηκαν σκληρά.

 

Αν γύριζα το χρόνο πίσω θα φυλάκιζα,

μέσα σε μια μεγάλη αγκαλιά

Αυτούς, τόσο πολύ, που αγάπησα και χάθηκαν,

για να τους πω πόσο τους νοιάζομαι,

πόσο σημαντικοί είναι για μένα

κι ας το ‘ξεραν αυτό από παλιά.

ΤΣΑΚΙΣΜΕΝΑ ΟΝΕΙΡΑ

Μου είπες πως θα φεύγαμε σε μακρινά ταξίδια

μα τη ζωή σου τη σκορπάς στα ίδια και  στα ίδια.

Κι ο χρόνος που προσπέρασε μας άφησε για ελπίδα

ένα ρεμπέτικο παλιό, μια ατέλειωτη παρτίδα.

Όσο κι αν ψάχνεις 

τι αν ζητάς μέσα στα παραμύθια;

Απ’ τα παλιά δεν πας μακριά σου έγιναν συνήθεια.

 

Τους όρκους σου τους έσβησες σ’ ένα ρηχό ποτήρι

τα όνειρα μας μούχλιασαν πίσω απ’ το παραθύρι.

Σ’  ένα απόμερο μπιστρό ξεμείναμε θαμώνες 

και τις ζωές μας τσάκισαν ατέλειωτοι χειμώνες

Όσο κι αν ψάχνεις 

τι αν ζητάς μέσα στα παραμύθια;

Δεν σπάν οι αλυσίδες μας, μας έγιναν συνήθεια.

Ιβάν

ΔΕΝ ΘΑ Σ’ ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΩ

Πήρες την εμπιστοσύνη που σου έδειξα

και την ξόδεψες σ’ ένα φιλί

έβαλες στην τσέπη το τραγούδι που σου χάρισα

η αγάπη σου ήταν φτηνή.

……

Κι έφυγες δίχως ένα γεια

και πρόδωσες μιαν αγκαλιά

δεν θα σ΄ ακολουθήσω

κι αν κάποτε γυρίσεις να με βρεις

δεν θα σου τραγουδήσω.

……

Τα όνειρα που κάναμε τα σφράγισες

με ένα εικονίδιο μικρό

σε ένα μήνυμα χλωμό τα χώρεσες

που μίλαγε για χωρισμό.

…..

Κι έφυγες δίχως ένα γεια

και πρόδωσες μιαν αγκαλιά

δεν θα σ΄ ακολουθήσω

κι αν κάποτε γυρίσεις να με βρεις

δεν θα σου απαντήσω.

…..

Ίσως η περιπέτεια που ζήσαμε

δεν άντεχε να φτάσει ως εκεί

που ο έρωτας αγάπη γίνεται

και αποκτά άλλη αξία το φιλί.

…..

Κι έφυγες δίχως ένα γεια

και πρόδωσες μιαν αγκαλιά

δεν θα σ΄ ακολουθήσω

κι αν κάποτε γυρίσεις να με βρεις

...ίσως σε συναντήσω.

Ιβάν

ΜΕΣΑΣΤΑ ΜΠΙΤ ΧΑΘΗΚΑΜΕ

Πήρε φωτιά ο ουρανός

του ορίζοντα η κορόνα

καθώς ο ήλιος γέρνει.

Μα εσύ κοιτάς στο κινητό

το τέλος του αγώνα

και… ένταση σου φέρνει.

……

Περνά η ζωή περνά ο καιρός

προσμένοντας το τρένο

Μέσα στα μπιτ χαθήκαμε   

και κάψαμε το φρένο.

Όνειρα χίλια κάναμε

στο τάμπλετ μας, επάνω,

σε πλοία ιστιοφόρα

Άλλη μια βάρκα έδεσε

στην άδεια προκυμαία

μα… πέρασε η ώρα.

…..

Περνά η ζωή περνά ο καιρός

κι ακόμα περιμένω

Μέσα στα μπιτ μπλεχθήκαμε

και μείνανε από φρένο.

…..

Έφεξε η μέρα γύρω μας

και τις σκιές σκοτώνει

μαζί μια ιστορία.

Είν’ η δική μας η ζωή

που ζητιανεύει μάταια

 μια κάποια ευκαιρία.

…..

 Περνά η ζωή περνά ο καιρός

κι ακόμα περιμένω

Μέσα στα μπιτ χαθήκαμε

και χάσαμε το τρένο.

Ιβάν

                                                                      

ΜΑΚΡΔΟΝΕΣ ΚΑΙ ΓΙΑΝΙΩΤΕΣ

Θάλασσ’  αρμυρή πλανεύτρα,

όλων των καημών χωνεύτρα,

σε θαυμάζει η ανθρωπότης

σαν τη λίμνη την Παμβώτις!.

Σε μια σεβρολέτα μπήκα

και στη Μηχανιώνα βγήκα

να καλάρω με ψαράδες,

καπετάνιους και καλφάδες!.

Χέλια γλήνια και κυπρίνια

αγκαλιές με τα λυθρίνια,

με σουπιές και με ζαργάνες

κι’ αστακίνες με  δαγκάνες.

Να γυρίσουμε γιομάτοι,

για να φάνε εννιά νομάτοι,

να τσουγκρίσουνε οι πότες,

Μακεδόνες και Γιαννιώτες!!.

Χέλια γλήνια και κυπρίνια

αγκαλιές με τα λυθρίνια,

με σουπιές και με ζαργάνες

κι’ αστακίνες με  δαγκάνες. 

ΚΑΣΤΑΣ ΤΖΙΜΑΣ (KROKOS)

ΑΠΟΓΕΥΜΑ ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΛΙΑ

Η άμμος καίει

ο ήλιος σιγοψήνει μια κυρία.

Μια κοπελιά με τ’ ακροδάχτυλα

αισθάνεται τη θάλασσα

τη βρίσκει κρύα.

Η άμμος καίει

δύο παιδάκια

χτίζουν μία πολιτεία

το αύριο γι αυτά είναι μακριά

καμιά δεν έχει σημασία

Ο ήλιος γέρνει

Ένας γεράκος

διορθώνει την ομπρέλα

κάποια κανό είναι στ΄ αζήτητα

λίγο πιο πέρα

Ο ήλιος γέρνει

Ένα τζετ σκι αγκομαχάει

κυνηγώντας την ημέρα

Ένα βαπόρι ακολουθεί τον προορισμό του

Ένα ιστίο συγκρατάει τον αέρα

Η μέρα έγειρε

κι ο ήλιος βασιλιάς βυθίστηκε στο μπλε

Η κοπελιά μου φόρεσε

ένα κατάλευκο κολιέ

Σκοτάδι γύρω μας!
Η μέρα έφυγε...

Ιβάν

ΕΥΓΝΩΜΟΣΥΝΗ

Δεν είμαι ακροβάτης 

δεν είμαι ποιητής  

μια ταπεινή σταγόνα είμαι της βροχής.

Γράφω την ίδια διαδρομή

από τα σύννεφα ως τη γη 

χιλιάδες χρόνια τώρα.

……

Δεν είμαι ούτε χορευτής

λυτό ν’ αφήνω το κορμί

ανάμεσα σε νότες λάγνας μουσικής.

Μα έρμαιο, ακολουθώ 

πότε από κει πότε από δω

του Αίολου τις ρότες.

……

Κακία όμως δεν κρατώ.

Στον Παντοδύναμο Θεό

χρωστώ ευγνωμοσύνη.

Γιατί έχω μια αποστολή 

ίσως την πιο σημαντική

μοναδικής αξίας.
......

Εμένα Διάλεξε θαρρώ

να γίνομαι κρασί γλυκό

και να ζυμώνω το ψωμί

της Θείας Κοινωνίας!!!

Ιβάν

Ο καθένας από εμάς έχει τον μοναδικό του ρόλο στη ζωή. Όλοι έχουμε κάτι να δώσουμε και κάτι να πάρουμε στη σύντομη διαδρομή μας. Κι αν την αξία μας δεν την αναγνωρίσουμε αμέσως, δεν πειράζει! Θα έρθει αυτή κάποια στιγμή και θα μας συναντήσει!!!