Δεν γεύτηκα
ποτέ εκείνο
το βύσσινο
στο βάζο
που με λοιδορούσε
από ψηλά.
Μόνο δυο
πόντους πάνω απ’ τ’ ακροδάχτυλα.
…….
Ήθελα να διαδηλώσω,
να παραπονεθώ
κάθε φορά
όμως με σταματούσε
ένας
κάποιος συνειδητοποιημένος
επαναστάτης.
…….
Είπα να
φύγω να δραπετεύσω
μα
σκάλωσε το μανίκι της ζακέτας μου
στην
πλάτη
μιας
ψάθινης καρέκλας.
…….
Κύλησα
πάλι στις ενοχές μου
για τις
υποσχέσεις που δεν τήρησα
για τη
συγνώμη
που σου
όφειλα.
…….
Έπρεπε να
σου είχα πει
ότι στην
είχανε στημένη από βραδύς,
είχα
πασχίσει όμως πολύ
γι αυτή
τη θέση.
…….
Βρέθηκαν μετά
από χρόνια
ανάμεσα
σε ξεχασμένα όνειρα
τα πρώτα
μας τα διαβατήρια
ασφράγιστα.
..….
Κύλισε
ένα μικρό δάκρυ
λίγο πριν
πέσει η αυλαία,
το έκρυψε
όμως το σκοτάδι
και η
αδυναμία μου.
…….
Μ’ αγκάλιασες,
με φίλησες στα χείλη
μα τα
δικά μου ήταν σφιγμένα
πίσω από τις οδηγίες
…ειδικών.
…….
Ένοιωσα
πως έπρεπε να απολογηθώ
για όλα
όσα σου στέρησα,
για όλα
όσα δεν τόλμησα.
Λογάριασα
όμως πάλι τη ζημιά
και το
ανέβαλα επ’ αόριστον…
Γιάννης Β. Δεβελέγκας
