Στα ξέμακρα που μένω
γωνιά μου αγαπημένη
μεσ’ τη φτωχή καρδιά μου
σ’ έχω ζωγραφισμένη.
Στη σκέψη μου με πόνο
ποθώ να σ’ αντικρίσω
πουλί θέλω να γίνω
για σε να φτερουγίσω.
Πως λαχταρώ στις πλώρης
το κύμα να μιλήσω
να γύρω αχ κοντά σου
κι ας μη ξαναξυπνήσω.
Στις στενωπούς του χρόνου
το βήμα μου ν΄ ανοίξω
με λίγες σκόρπιες νότες
τον κόσμο σου ν ‘αγγίξω.
Τα μήλα το σταφύλι
τα ρόδα σου τα χείλη
να πιω να ξεδιψάσω
ότι η ζωή μου οφείλει.
Πως λαχταρώ στης πλώρης
το κύμα να μιλήσω
να γύρω εδώ κοντά σου
κι ας μη ξαναξυπνήσω.
Αννέτα Χατζηγιάννη
