Στεκότανε πολύ ψηλά
κι αυτό τους ενοχλούσε.
Παρόλα αυτά τον νοιάζονταν
όσο τους ωφελούσε.
Κι όταν εκείνος σώπαινε
κι έστρεφε αλλού το βλέμμα,
η γλώσσα τους κολύμπαγε
στο φθόνο και στο ψέμα.
Μ’ απάντηση δεν παίρνανε
ποτέ δεν χρειαζόταν.
Ούτε ικανοποίηση
πως κάτω θα σερνόταν.
Κι όταν μια μέρα έφυγε
κι άφησε πίσω σκόνη
στήσαν τρικούβερτο χορό
σε μαρμαρένιο αλώνι.
Καθώς ξεφορτωθήκανε
την κοφτερή ματιά του
και στείλαν στον αγύριστο
τη λαμπερή θωριά του.
Γιάννης Β. Δεβελέγκας
