ΣΤΗ ΝΕΑ ΓΕΝΙΑ ΠΟΥ ΣΙΩΠΑ

Άρπαξε το τιμόνι 

σανίδωσε τη μηχανή 

μοντάρισε τη ρόδα να γυρίσει

σ’ ετούτα τα σοκάκια αργήσαμε πολύ

αφήσαμε το χρόνο να κυλίσει.

……

Βασίζομαι σε σένα 

βγάλε από τη τσέπη το κλειδί

κάνε κουμάντο τώρα στη φωνή μου

την αγωνία των καιρών που ζήσαμ' ως εδώ 

θα την κρατήσω μόνο για δική μου.

…..

Χάραξε μια πορεία 

ν’ ακολουθήσουμε μαζί 

να προσπεράσουμε τον κόσμο που αλλάζει

κάνε το πρώτο βήμα στη νέα διαδρομή 

αυτή η ιστορία με τρομάζει. 

…..

Δε βλέπω πια ελπίδα 

στην πίστα τους τη μοχθηρή

το χρήμα αγωνίζεται για χρήμα

πετάξαμε στους κάδους αξίες και αρχές 

της ηδονής μας έπνιξε το κύμα.  

 …..

Κλώτσησε τη μιζέρια

που μας καθήλωσε εδώ

με τους αδύναμους και τους συμβιβασμένους

κουράστηκα της μάζας να πιάνω το σφυγμό

οδήγησέ μας όλους μονοιασμένους 

Ιβάν

Σ’ ΑΓΑΠΩ ΣΕ ΠΟΘΩ ΣΕ ΛΑΤΡΕΥΩ

Στα μέσα του καλοκαιριού  

άγγιξες τ’ όνειρό μου το μισό

σαν ήρθες  

μ΄ ένα ερωτικό χορό  

άλλαξες της καρδιά μου το ρυθμό

και είπες. 

 

Σ’ αγαπώ σε ποθώ σε λατρεύω

γίνομ’ ένα μαζί σου εγώ

με νικάς σε νικώ σε παιδεύω

ανασταίνομαι σαν σε φιλώ.

 

Στης θάλασσας το γαλανό 

ταίριαξες ένα βότσαλο χρυσό  

και είδα

μεσ’ στης ζωής μου το βυθό 

ένα αστέρι μόνο φωτεινό

σαν είπα.

 

Σ’ αγαπώ σε ποθώ σε λατρεύω

γίνομ’ ένα μαζί σου εγώ 

με νικάς σε νικώ σε παιδεύω 

ανασταίνομαι σαν σε φιλώ. 

 

Σε μια γωνιά του φεγγαριού 

άφησες τ’ όνομά σου το μικρό

πριν πάρεις

το δρόμο τ’ αποχωρισμού

σ' ένα κουτάκι το τραγούδι μας

να βάλεις.

 

Σ’ αγαπώ σε ποθώ σε λατρεύω

γίνομ’ ένα μαζί σου εγώ

με νικάς σε νικώ κι αν μου φύγεις

τα φιλιά σου θα μείνουν εδώ.

 

Ιβάν

Η ΕΠΟΜΕΝΗ ΜΕΡΑ

Το κύμα σ’ έφερε τη μέρα εκείνη

σ’ ένα λιμάνι ξένο μακρινό

να σέρνεις πίσω μια σπασμένη μνήμη  

και στη ψυχή σου τις πληγές του Φαραώ.

…

Το τίμημα που πλήρωσες μεγάλο

αρνήθηκες τον ξάστερο ουρανό

παγιδευμένος σ’ ένα γκρίζο δίχτυ

παραδομένος σ’ ένα ξέφρενο ρυθμό.

….

Οι υποσχέσεις που σου δώσανε μεγάλες

οι αμαρτίες που σε σκέπασαν πολλές

αντί γι’ αντίσταση ζωγράφιζες στους “τοίχους”

και ο θυμός σου έγιν’ άναρθρες κραυγές

….

Λύτρωση γύρεψες για μέρες χίλιες

σε μια αγορασμένη μοναξιά

αναζητούσες σ΄ έναν άλλο κόσμο  

εικονικής πραγματικότητας φιλιά

….

Χωρίς Θεό να παίρνεις ευλογία

αποκομμένος απ’ τις ρίζες τις βαθιές

έγιν’ ανάγκη σου η κάθε επιθυμία

δεύτερο σπίτι σου και φίλος, ο "χαφιές"

…..

Δίχως ταυτότητα, χωρίς πατρίδα,

χωρίς να ξέρεις ποιος σε κυβερνά

αυτός ο τόπος μια φριχτή παγίδα

κ’ η λευτεριά σου τώρα μίλια μακριά.

Ιβάν