Πάνω σε ενα άδειο παγκάκι
xάθηκε και η τελευταία της εικόνα.
Ο μισό κοιμισμένος ήλιος χαϊδεύει το πρόσωπό της.
Το κουρασμένο αεράκι παίζει με τα κοντά μαλλιά της.
Και ο μαύρος καβαλάρης, περιμένει.
Της φωνάζω, αλλά εκείνη δεν με ακούει.
Χαμένη στα χρώματα του ουρανού, στο γκρίζο της ζωής της.
Και εγώ αδύναμος να κινηθώ,
τα πόδια μου είναι κολλημένα στο παγωμένο γρασίδι.
Αντάμα καθόμαστε, αλλά το ταξίδι αυτό, ξέρω μαζί δεν θα το διαβούμε.
Της φωναζω, αλλά εκείνη δεν με ακούει.
Μέσα στη σιωπή του καταλαβαίνω, πως είναι απόφαση της ...
Και υπομονή κάνει μονο για εμένα.
Το τελευταίο αντίο ...
Εγώ είμαι που τη κραταω στη ζωή ... Αλλά εκείνη δεν το ξέρει ...
Μία συμφωνία δίχως υπογραφές ...
Panagiotis - Dimitrios Develegkas 10/9/2017
