Ένα τραγούδι εμπνευσμένο από το υπέροχο κείμενο-εξομολόγηση
της Σόνιας Θεοδωρίδου, που ανάρτησε στο προφίλ της στο Facebook!
Με το που άρχισα να το διαβάζω, διαπίστωσα
πως πίσω από κάθε λέξη, κάθε σημείο στίξεως, αναπηδούσε μουσική! Μια μελωδία που
έφτανε αβίαστα κατευθείαν στην καρδιά μου παρακάμπτοντας αισθήσεις και αισθητήρια.
Αυτό που αποκαλύφθηκε μετά από ποιος ξέρει πόση ώρα, ήταν ένα τραγούδι! Ένα
δώρο!
ΚΕΙΜΕΝΟ
ΣΟΝΙΑΣ
... το να γερνάς είναι ένα δώρο.
Δεν
θα άλλαζα τίποτα από τον εαυτό μου επειδή δεν μου αρέσει να στρώνω το κρεβάτι,
ή επειδή δεν τρώω κάποια «πράγματα». Τελικά νιώθω ότι έχω το δικαίωμα να είμαι
ακατάστατη, αυθεντική και να περνάω τις ώρες μου θαυμάζοντας λουλούδια.
Έχω
δει μερικούς αγαπημένους φίλους να φεύγουν από αυτόν τον κόσμο προτού
απολαύσουν την ελευθερία που έρχεται με το γήρας. Ποιος νοιάζεται αν επιλέξω να
διαβάσω ή να παίξω στον υπολογιστή μέχρι τις 4 το πρωί και μετά να κοιμηθώ
μέχρι ποιος ξέρει τι ώρα; Ποιος νοιάζεται αν χορεύω μόνη μου ακούγοντας μουσική
των 60's; Κι αν μετά θέλω να κλάψω για μια χαμένη αγάπη; Και αν περπατάω στην
παραλία με μαγιό, με το ατελές κορμί μου και βουτήξω στα κύματα αφήνοντάς τα να
με χαλαρώνουν, ποιος νοιάζεται για τα βλέμματα όσων φορούν ακόμα μπικίνι? Θα
είναι κι εκείνοι κάποια στιγμή ηλικιωμένοι, αν είναι τυχεροί.
Είναι αλήθεια ότι όλα αυτά τα χρόνια η
καρδιά μου έχει υποφέρει από την απώλεια κάποιων αγαπημένων προσώπων, Αλλά
είναι η θλίψη που μας δίνει δύναμη και μας ωριμάζει. Μια καρδιά που δεν έχει
ραγίσει είναι άγονη και δεν θα γνωρίσει ποτέ την ευτυχία του να μην είσαι
τέλειος. Είμαι περήφανη που έζησα αρκετά για να γκριζάρουν τα μαλλιά μου και να
κρατάω το χαμόγελο της νιότης μου, από τότε που δεν υπήρχαν ακόμα βαθιά αυλάκια
στο πρόσωπό μου.
Μου
αρέσει να είμαι μεγάλη, γιατί τώρα είμαι πιο σοφη, πιο ελεύθερη! Ξέρω ότι δεν
θα ζω για πάντα, αλλά όσο είμαι εδώ, θέλω να ζω σύμφωνα με τους δικούς μου
νόμους, αυτούς της καρδιάς μου. Δεν θέλω να παραπονεθώ για αυτό που δεν
συνέβησαν, ούτε να ανησυχώ για το τι θα γίνει. Στο χρόνο που απομένει, απλά θα
αγαπήσω τη ζωή όπως έκανα μέχρι τώρα, τα υπόλοιπα τα αφήνω στον Θεό.
ΠΟΙΟΣ ΝΟΙΑΖΕΤΑΙ
Είμαι χαρούμενη που έζησ’ αρκετά,
για να γκριζάρουν τόσο τα μαλλιά μου
της νιότης το χαμόγελο κρατώ
και την ελευθερία στην καρδιά μου.
Ποιος νοιάζεται αν διαλέγω ότι ποθώ;
Αν επιλέγω με τον υπολογιστή μου
σ’ άγνωστους κόσμους ως αργά να περπατώ,
ν’ απορυθμίζω όλα τα πρέπει της ζωής μου;
Και όταν αποκοιμηθώ… μέχρι, ποιος ξέρει;
θα ονειρεύομαι το αύριο και το χθες
παρέα με τ’ ουρανού το κάθε αστέρι
θ’ ανακαλύπτω νέες διαδρομές.
Η Μοίρα όταν
γεννήθηκα μου άφησε για δώρο ®
μια ανέμη τυλιγμένη
με κόκκινη κλωστή!
Με φίλησε
στο μέτωπο μου έπιασε το χέρι
και
φεύγοντας ψιθύρισε στ’ αυτί μου μιαν ευχή!
Ποιος νοιάζεται χορεύοντας τα βράδια,
αν κλάψω για μια αγάπη μου χαμένη.
Αν τραγουδώ με της καρδιάς μου το ρυθμό
μια μελωδία χρόνια τώρα ξεχασμένη;
Κι αν περπατώ στις παραλίες με μαγιό,
το ατελές κορμί μου αν το περιφέρω
ποιος νοιάζεται την όποια κριτική,
από τα πρότυπά τους λίγο αν διαφέρω.
Θα είναι άραγε οι κριτές μου τυχεροί
όταν εδώ που είμ’ εγώ ποτέ αν φτάσουν
να ‘ναι πρωτότυπο να είν’ αυθεντικοί
χωρίς ανάγκη την εικόνα τους ν΄αλλάζουν.
Η Μοίρα
όταν γεννήθηκα μου άφησε για δώρο… ®
Αλήθεια, αυτά τα χρόνια η καρδιά μου,
υπέφερε και πόνεσε πολύ
απ’ το χαμό κάποιων αγαπημένων,
από τ’ αδέρφια που πορέψαμε μαζί.
Μ’ αυτή η θλίψη δύναμη μου δίνει,
με ωριμάζει, με πολιορκεί.
Μία καρδιά που δεν έχει ραγίσει,
τόση ευτυχία να αντέξει πώς μπορεί.
Να παραπονεθώ τώρα δε θέλω,
για όσα δεν συνέβησαν ποτέ.
Τον χρόνο που απέμεινε λατρεύω
και όλα τ’ άλλα τα αφήνω στο Θεό!
Η μοίρα
όταν γεννήθηκα μου άφησε για δώρο… ®
Μουσική-Στίχοι: Γιάννη Δεβελέγκα
