Παραμονή Χριστούγεννα, σαν σήμερα παλιά,
στου χρόνου τα γυρίσματα πίσω πολύ βαθιά,
στα Γιάννενα στον μαχαλά πρωί πολύ νωρίς,
πριν φέξει, τα χαράματα στο έμπα τη αυγής,
με τον καλό τον φίλο μου τον Ρόζο τον Ηλία,
που ήμασταν συμμαθητές και δίπλα στα θρανία,
κινούσαμε για κάλαντα, «Δόξα Θεώ» να πούμε.
Δεν μοιάζαν στα σημερινά, ακόμα τα θυμούμαι.
……………
Το κρύο ήταν τσουχτερό στα Γιάννενα πρωί,
με την αντάρα συντροφιά, βαριά και σιωπηλή,
παίρναμε τα νοικοκυριά, τα σπίτια στη σειρά,
κι ήμασταν οι μοναδικοί από τη γειτονιά.
Κανείς απ’ άλλον μαχαλά εδώ δεν κατεβαίνει,
μέχρι τη βρύση την παλιά ο δρόμος μας πηγαίνει.
Δεκάρες ήταν η αμοιβή κι αν ήταν τυχερό,
με ένα πενηντάλεπτο θα στήναμε χορό.
..................
Κι απέ, μετά τη μοιρασιά, στη χούφτα τα λιανά,
για το παζάρι τρέχαμε με όνειρα τρελά,
παιχνίδια ν’ αγοράσουμε από του κυρ Θωμά,
που είχε όλων των λογιών καλούδια, ψιλικά.
Μια σβούρα όμως ξύλινη, μια αρμόνικα μικρή,
θα έκαναν αξέχαστη εκείνη τη στιγμή.
Ήταν αλλιώς τα πράγματα, σε άλλες εποχές,
τα πιο όμορφα Χριστούγεννα κι οι πιο ζεστές καρδιές!
Γιάννης Β. Δεβελέγκας
ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Το ποίημα βασίστηκε (Διαμορφώθηκε) από τις αναμνήσεις του Γιώργου Σιομπότη παραμονή Χριστουγέννων του 2025, όπως μου τις διηγήθηκε με τον πρωινό καφέ σε κεντρική καφετέρια των Ιωαννίνων.
