ΤΣΑΚΙΣΜΕΝΑ ΟΝΕΙΡΑ

Μου είπες πως θα φεύγαμε σε μακρινά ταξίδια

μα τη ζωή σου τη σκορπάς στα ίδια και  στα ίδια.

Κι ο χρόνος που προσπέρασε μας άφησε για ελπίδα

ένα ρεμπέτικο παλιό, μια ατέλειωτη παρτίδα.

Όσο κι αν ψάχνεις 

τι αν ζητάς μέσα στα παραμύθια;

Απ’ τα παλιά δεν πας μακριά σου έγιναν συνήθεια.

 

Τους όρκους σου τους έσβησες σ’ ένα ρηχό ποτήρι

τα όνειρα μας μούχλιασαν πίσω απ’ το παραθύρι.

Σ’  ένα απόμερο μπιστρό ξεμείναμε θαμώνες 

και τις ζωές μας τσάκισαν ατέλειωτοι χειμώνες

Όσο κι αν ψάχνεις 

τι αν ζητάς μέσα στα παραμύθια;

Δεν σπάν οι αλυσίδες μας, μας έγιναν συνήθεια.

Ιβάν