ΤΟΥ ΟΝΕΙΡΟΥ ΕΣΒΗΣΑΝ ΤΑ ΦΩΤΑ

Ήσουν αητός κι εγώ ο άνεμος
που δρόσιζε τα απλωμένα σου φτερά
κι όταν ξαπόσταινες στο λιόγερμα
το σύννεφο που σου κρατούσε συντροφιά.
 ............................
Λιμάνι εγώ κι εσύ το όνειρο
που καθρεφτίζονταν στ’ απάνεμα νερά.
Το κύμα εσύ κι εγώ το πέλαγο
που μας ταξίδεψε σε μέρη μακρινά.
………………..
Εγώ καημός κι εσύ η θάλασσα
που μου θυμίζει πόσο είσαι μακριά,
Τ’ αστέρι εσύ κι εγώ ο δρόμος σου
που θα σε φέρει πίσω τούτη τη νυχτιά.
……………..
Του ονείρου έσβησαν τα φώτα 
δεν είναι τίποτα όπως πρώτα. 
Και το ταξίδι μας, είχες να πεις:
«Στο κρίμα τέλειωσε… κάποιας στιγμής».
 
Γιάννης Β. Δεβελέγκας