Αυτά τα λόγια κάπου τα ‘χω ξανακούσει
είναι γνωστή αυτή η φωνή
έρχεται νύχτα όταν πέσει η
σιωπή!
Αυτά τα μάτια με κοιτάξαν φευγαλέα
όπως με κοίταξες εσύ
μέσα στου δρόμου την κοσμοπλημμύρα.
Άγνωστη εσύ!
..…
Αυτά τα χέρια τώρα με κρατάνε
όπως με κράτησες εσύ
μακριά απ’ του κόσμου την
υποκρισία, τη βουή.
Αυτά τα χείλη έτσι με φιλάνε
όπως με φίλησες εσύ
και ρίζωσες βαθιά στα όνειρά
μου.
Ποια να ‘σαι εσύ;
……
Άγνωστη εσύ, έχεις δεθεί
πίσω απ' του χρόνου τη στιγμή
και τη ζωή μου.
Ίδια θωριά, ίδια φωνή.
Να μου εξηγήσεις αν μπορείς!
Πες μου γιατί μ’ ακολουθείς,
μη με παιδέψεις.
Μ’ ένα φιλί μιαν αγκαλιά
μη με πλανέψεις.
Ιβάν

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου